Artykuł
Aragorn

Aragorn
Pod wieloma imionami znano Aragorna syna Arathorna. Jako dziecko w Rivendell gdzie wychowywał się  pod opieką Elronda, zwano go Estel – Nadzieja. Jako żołnierz na usługach władców Rohanu i Gondoru nosił imię Thorongil czyli Orzeł Gwiazdy. Gdy przemierzał Eriador w poszukiwaniu sług wroga wołano nań Obieżyświat. Gdy na jego skroni zalśniła korona Gondoru przybrał imię Ellesara Kamienia Elfów.
Wysoki o chmurnej twarzy, na której czas odcisnął ślad trosk i zmartwień a także lat spędzonych w dziczy był prawowitym dziedzicem Elendila i Isildura na tronie Gondoru. Zanim wkroczył na ścieżkę prowadzącą do korony był wodzem Dunadeinów z północy. Byli to potomkowie Numenorejczyków, którzy przeżyli zatopienie Numenoru. Ludzie ci obdarzeni zostali dłuższym od normalnego człowieka życiem.
Przy boku nosił złamaną klingę Narsila. Miecza, którym Isildur zdjął Jedyny Pierścień z dłoni Saurona w czasie Ostatniego Przymierza ludzi i elfów.
Jeszcze za młodu w lasach Lorien poznał córkę Elronda Arwenę, której na dowód miłości ofiarował pierścień Barahira będący dziedzictwem  jego rodu. Choć jego uczucie zostało odwzajemnione Elrond nie zgodził się oddać córki za żonę chyba, że byłby on królem Gondoru i Arnoru.
Podczas swych licznych podróży poznał Gandalfa, który stał się jego najbliższym przyjacielem. Na jego prośbę tropił Golluma aby wyciągnąć z niego informacje o pierścieniu. W dziczy stał się niezwykle sprawnym wojownikiem i łowcą. Dzięki darowi swego rodu znał też sztukę uzdrawiania.
Gdy Gandalf nie przybył na spotkanie z Frodem w Bree wziął hobbitów w opiekę mimo ich początkowej niechęci, gdyż źle mówiło się o tajemniczym strażniku. Prowadził ich przez pustkowia uciekając przed tropiącymi ich Nazgulami. Na szczycie Wichrowego Czuba gdy wódz Nazguli ranił Froda ostrzem Morgulu w pojedynkę przepędził pięciu Czarnych Jeźdźców. Zmierzającym ku Rivendell przybyli z pomocą Glorfindel, użyczając Frodowi konia, na którym ten dojechał do Imladris oraz Gandalf i Elrond,  wywołując falę na kształt pędzących jeźdźców, która porwała Nazgule. Dopiero w Rivendell hobbici dowiedzieli się, iż człowiek, który z takim poświęceniem prowadził ich i bronił nie był zwykłym strażnikiem lecz dziedzicem i następcą królów Gondoru. Gdy na naradzie postanowiono, iż Pierścień stanowić będzie zagrożenie dla świata dopóki będzie istnieć, Aragorn dołączył do Froda, któremu powierzono misję zniszczenia Pierścienia w ogniu Orodruiny w Mordorze. Do drużyny dołączyli również Gandalf, Boromir z Gondoru, elf Legolas, krasnolud Gimli, oraz przyjaciele Froda Sam, Merry i Pippin. W Rivendell elficcy kowale przekuli Narsila w nowe ostrze. Nazwano je Andurilem Płomieniem Zachodu.
Gdy nie udało im się pokonać Caradhrasu weszli w ciemność kopalni Morii. Tam w walce z Balrogiem w otchłań Khazad Dum runął przywódca drużyny Gandalf. Po nim przewodnictwo przejął Aragorn.  Do ostatniej chwili przez całą drogę od Lorien aż do Wodogrzmotów Rauros  wahał się jaką drogę obrać. Czy kierować się ku Morodrowi czy też wysłuchać głosu serca i przyjść z pomocą Białemu Miastu. Gdy jednak Frodo wraz z Samem samotnie skierował się ku krainie Saurona a orkowie po zabiciu Boromira pojmali Merrego i Pippina wraz z Gimlim i Legolasem ruszył im na pomoc. Pokonując niemal bez odpoczynku w ciągu niespełna trzech dni 45 staj dotarli do Rohanu gdzie napotkali jednego z dowódców armii tej krainy i siostrzeńca króla Eomera. Otrzymali od niego konie, na których dotarli na skraj Fangornu gdzie Rohańczycy wybili oddział, który pojmał hobbitów. Korzystając ze swych niezwykłych umiejętności tropiciela Aragorn w plątaninie śladów odnalazł takie, które świadczyły iż hobbici zbiegli. Ich śladem podążyli w gąszcz prastarego lasu Fangorn gdzie podobno drzewa ożywały. Natknęli się tam na czarodzieja w białych szatach. Będąc przekonanym iż jest to Saruman Aragorn polecił druhom atak na starca. Ten jednak rozbroił ich i objawił swe  prawdziwe oblicze. Stał przed nimi Gandalf lecz w nowym wcieleniu przywrócony do życia aby dokończyć swe dzieło walki z Sauronem.
Na dworze króla Rohanu Theodena, którego Gandalf wyzwolił spod czaru Sarumana Aragorn poznał jego siostrzenicę, siostrę Eomera Eowinę. Kobieta o duszy wojownika pokochała mężczyznę, który ucieleśniał jej marzenia o wolności i bohaterskich czynach. Ten jednak pozostał wierny ślubom złożonym Arwenie. Gdy Saruman wysłał potężną armię orków i dzikich ludzi przeciwko Rohanowi Aragorn wraz z przyjaciółmi brał udział w obronie twierdzy Helmowego Jaru. Bez strachu stanął na murach wystawiając się na strzały wroga by przepowiedzieć mu zgubę. O świcie gdy armii Sarumana udało się sforsować mury na odsiecz przybył Gandalf prowadząc niedobitki oddziałów wycofujących się ku Rogatemu Grodowi pod dowództwem Erkenbranda.
Gdy okazało się iż Sauron zamierza zaatakować Minas Tirith do króla Theodena dotarła Czerwona Strzała – symbol dawnego sojuszy Rohanu i Gondoru, który teraz wzywał lud koni na pomoc. Kiedy Theoden wyruszył z wojskiem ku Białemu Miastu Aragorn z druhami towarzyszyli mu aż do obozu w Dunharrow. Tam odnaleźli go dawni przyjaciele synowie Elronda Elladan i Elrohir a także Halabard na czele oddziału Dunadeinow. Wraz z nimi wkroczył na Ścieżkę Umarlych gdzie powołał pod broń armie dawnymi czasy przeklętą przez Isildura gdy nie stawiła się na wezwanie. Z ich pomoca pokonal korsarzy płynących z pomocą armii Saurona. Na zdobytych statkach wraz z wojskiem lennych krain Gondoru przybyl na odsiecz ulegającym Mordorowi wojskom Białego Miasta i Rohanu. Gdy odparto wroga Aragorn obwołany królem korzystał ze swego daru uzdrawiania by pomagać rannym min. Eowinie, która w przebraniu Rohanskiego wojownika zabiła Wodza Nazguli i jego bestie. Następnie stanął na czele armii, która miała wywabić z Mordoru resztę wojsk Czarnego Pana ułatwiając Frodowi zniszczenie Pierścienia. Gdy Sauron zostal pokonany Aragorna z dniem 1 maja zostal koronowany na krola Gondoru i Arnoru. W Dniu Środka Roku poślubił Arwene.
Za swego panowania wprowadzil miedzy innymi zakaz wstępu dużym ludziom na ziemie Shire, którego sam przestrzegał i gdy odwiedzał hobbitow nie przekraczał mostu na Brandywinie.
Zmarł w wieku 210 lat dnia 1 marca. Koronę po nim przejął jego syn Eldarion. 

„…- Nie trwóżcie się! – zawołał raptem dziwnie obcy głos.
Frodo odwrócił się i zobaczył Obieżyświata. Nie, to już nie był dawny Obieżyświat, po ogorzałym strażniku nie zostało ani śladu. Na rufie łodzi siedział Aragorn, syn Arathorna, dumny i wyprostowany(…) kaptur miał odrzucony i jego ciemne włosy powiewały na wietrze, a światło płonęło mu w oczach: oto król, wracający z wygnania do swojej ojczyzny.
- Nie trwóżcie się! – powtórzył…”

Aragorn podczas podróży łodziami obok Argonath

Władca Pierścieni Tom I wyd. Amber w przekładzie Marii i Cezarego Frąców


Autor: Elenal Data: 12/02/2009

Wszelkie prawa do tego poradnika należą do administracji portalu i autora poradnika. Próby kopiowania bez zgody będą karane!