Artykuł
Gandalf

Gandalf
Pod wieloma imionami znano czarodzieja w szarych szatach i kapeluszu o żywych oczach, krzaczastych brwiach i długiej białej brodzie. W Valinorze zwał się Olórinem. Przez elfów nazwany Mithrandirem (Szarym Pielgrzymem), przez krasnoludów Tharkunem, ludzi Gandalfem Szarym. Sługa króla Rohanu Theodena Grima nadał mu imię Lathspella czyli Złej Nowiny.
Choć czasem sprawiał wrażenie podeszłego wiekiem i słabego był jednym z  najpotężniejszych sprzymierzeńcem Wolnych Ludów w ich walce z ciemnością. Przy boku miał zawsze kostur, a także  budzący grozę w sercach złych istot, wykuty przez elfów miecz Glamdring, czyli Młot na Wroga.
Nie zagrzewając nigdzie miejsca na dłużej przyjaźnie odnosił się do każdego prócz sług wroga. Szczególna wieź łączyła go jednak z hobbitami i elfami. Brał udział w najważniejszych wydarzeniach kształtujących historię Śródziemna.
Przybył do niego w trzeciej Erze wraz z Sarumanem, Radagastem, Awatarem i Pallando, mając wspomóc radą Wolne Ludy. Od szkutnika z Szarej Przystani Cirdana otrzymał jeden z Trzech Wielkich Pierścieni, które znajdowały się w posiadaniu elfów; ognistą Naryię. Był członkiem Białej Rady utworzonej w celu walki z Sauronem. (Wygnała ona między innymi Króla Nazguli z jego siedziby w Dol Guldur).
Za jego sprawą Bilbo wyruszył na wyprawę podczas, której znalazł Jedyny Pierścień. Gdy Gandalf odkrył, że jest to Pierścień wykuty przez Saurona rządzący innymi, za jego namową przybrany syn Bilba Frodo zabrał Pierścień z Shire i uciekając przed Nazgulami kierował się ku Bree. Gandalf nie pojawił się jednak w umówionym miejscu. Został uwięziony przez Sarumana, który odkrył swe prawdziwe oblicze: rządzę władzy i chęć posiadania Pierścienia na własność. Ze szczytu Orthanku zabrał go wódz orłów Gwaihir. Czarodziej udał się na poszukiwania Froda, który wraz z przyjaciółmi i poznanym w Bree Obieżyświatem przedzierał się przez pustkowia ku Rivendell. Gandalf dotarł na Wichrowy Czub gdzie stoczył walkę z Nazgulami a następnie sam udał się do królestwa Elronda. Z jego pomocą utworzył falę, która na rzece przy Brodzie Bruinen porwała Czarnych Jeźdźców ścigających Froda.
Gdy na naradzie w Rivendell przedstawiciele wszystkich Wolnych Ludów podjęli decyzję o zniszczeniu Pierścienia w ogniu Góry Przeznaczenia w Mordorze, a na jego powiernika obrano Froda Gandalf został jego towarzyszem wraz z siedmioma innymi śmiałkami. Spadkobiercą dawnych królów Gondoru Aragonem, synem namiestnika Białego Miasta Boromirem, elfem Legolasem, krasnoludem Gimlim oraz trzema hobbitami Merrym, Pippinem i Samem.  Po opuszczeniu ziem Elronda Drużyna próbowała przejść przez Caradhras lecz Saruman ściągnął na nich śnieżycę. Niechętnie obrali więc drogę przez dawną krasnoludzką  stolicę: kopalnię Morii. Niezauważeni przez wrogów czających się w ciemności dotarli do grobu Balina. Tam jednak przyszło im stoczyć walkę, po której kierowali się ku mostowi Khazad; Dum i ku wyjściu. W Morii czaił się jednak jeden z potężnych sług Morgotha, dawnego pana Saurona Balrog. Gandalf osłaniając pozostałych stoczył z nim walkę na moście i strącił demona w czeluść. Ten jednak pociągnął czarodzieja za soba. Po jego stracie Druzyna kontynuowała podróż. W Lothlorien gdzie odpoczęli otrzymali w darze od Pani Złotego Lasu Galadrieli łodzie, w których Anduiną dotarli do Wodogrzmotów Rauros. Tam dokonał się rozpad Druzyny. Frodo wraz z Samem ruszyli ku Czarnej Bramie Morodru. Aragorn, Gimli i Legolas po tym jak złożyli w łodzi ciało poległego Boromira udali się w pościg za orkami, którzy pojmali Merrego i Pippina. Gdy już tracili nadzieję na odnalezienie towarzyszy w prastarym lesie Fangornu napotkali czarodzieja w śnieżnobiałych szatach jakie kiedyś nosił Saruman. Był to Gandalf, któremu przywrócono życie aby mógł wypełnić swą misję. Za poleceniem Gandalfa ocalałymi hobbitami zajął się ent Drzewiec. Gdy Aragorn, Gimli i Legolas wspierali lud Rohanu w obronie twierdzy Helmowego Jaru przed armią Sarumana Gandalf zebrał niedobitki rozbitej armii, na której czele przyszedł oblężonym z odsieczą przesądzając klęskę żołdaków Sarumana. Po tym wydarzeniu udał się znów do Isengardu by rozmówić się ze zdrajcą. Gdy Saruman odmówił Gandalfowi powrotu na stronę dobra ten złamał jego kostur i powierzył opiekę nad nim entom.
Gdy w rzuconym przez Sarumana Palantirze Pippin zobaczył część planów Saurona Gandalf udał się do Białego Miasta, Minas Tirith gdzie starał się podbudować morale armii Gondoru przed ostatecznym starciem z potęgą Mordoru. Dowodził obroną oblężonej stolicy, której na pomoc przybył na korsarskich okrętach Aragorn z armią lennych krain Gondoru oraz wojska Rohanu.
Po odparciu sił Saurona podjęto decyzję, iż aby ułatwić Frodowi drogę do Góry Przeznaczenia trzeba wywabić resztki armii Saurona. Wyruszyli pod Czarną Bramę gdzie stoczyli ostatnią bitwę wojny o Pierścień. Z pomocą orłów zatrzymali wrogą nawałę podczas gdy Frodo wrzucił Pierścień do ognia łamiąc tym samym potęgę Saurona.
Gdy wróg Wolnych Ludów został pokonany a Aragorn został od tak dawna wyczekiwanym królem Gondoru Gandalf wraz z Frodem, Legolasem i Gimlim opuścił Śródziemie i odpłynął do nieśmiertelnych krain.

Wielu z tych, którzy żyją, zasługuje na śmierć, a niektórzy z tych co pomarli zasługują na życie. Czy możesz im je zwrócić? Nie szafuj więc śmiercią, gdyż nawet najmędrszy nie może wszystkiego wiedzieć.

Gandalf do Froda
Władca Pierścieni Tom I wyd. Amber w przekładzie Marii i Cezarego Frąców


Autor: Elenal Data: 11/02/2009

Wszelkie prawa do tego poradnika należą do administracji portalu i autora poradnika. Próby kopiowania bez zgody będą karane!