Artykuł
Frodo i Sam

Frodo Baggins był synem Droga Bagginsa i Prymuli Brandybuck. Oboje utonęli gdy wywróciła się łódź, którą pływali po Brandywinie. Po tym wydarzeniu został przygarnięty przez rodzinę matki. W wieku 21 lat został usynowiony przez dalekiego krewnego z Hobbitonu, Bilba Bagginsa, u którego zamieszkał. Obaj obchodzili urodziny tego samego dnia, 22 września.
Samwise Gamgee, czyli Sam był ogrodnikiem w Bag End, domu Bilba i Froda. Zastąpił na tym stanowisku swego ojca Hamfasta „ Dziadunia” Gamgee. Był jednym z najserdeczniejszych przyjaciół Froda.
Niedługo po tym jak Bilbo w dniu swoich 111 urodzin przekazał Frodowi cały swój majątek, łącznie z magicznym Pierścieniem i odszedł na ostatnią wędrówkę, Gandalf Szary odkrył, że błyskotka posiada olbrzymią moc. Okazało się bowiem, że jest to Pierścień Mrocznego Pana, Saurona wykuty przez niego w dawnych czasach aby zawładnąć innymi, które podarował władcą Wolnych Ludów w geście przyjaźni. Po jego utracie Sauron stracił moc, która jednak przez wiele lat została odbudowana i jedynie Pierścienia brakowało mu aby pogrążyć Śródziemie w mroku. Poszukiwało go dziewięciu Nazguli, widm dawnych ludzkich królów usidlonych przez Saurona.
Na prośbę Gandalfa, Frodo postanowił zabrać Pierścień z Shire. Aby nie wzbudzać sensacji ogłosił, że planuje przeprowadzić się bliżej krewnych w Bucklandzie. Sprzedał Bag End i wynajął domek na uboczu w Crickhollow. W przeprowadzce pomagali mu dwaj kuzyni Peregrin i Meriadock. Merry pojechał wozem nieco wcześniej na miejsce, podczas gdy Frodo, Sam i Pippin planowali dotrzeć na miejsce pieszo. Po drodze napotkali grupę elfów pod dowództwem Gildera. Ostrzegł on podróżnych lecz nie potrafił udzielić konkretnej rady.
Wędrując gościńcem hobbici usłyszeli tętent kopyt. Przeczucie nakazało Frodowi ukryć się nieopodal drogi, na której pojawił się węsząc Czarny Jeździec, jeden z  Nazguli. Starając się jak najszybciej dotrzeć do promu na Brandywinie, hobbici trafili na farmę Maggota. Frodo obawiał się gospodarza, gdyż w dzieciństwie często podkradał mu pieczarki. Ten jednak przywitał ich życzliwie i po kolacji zaoferował, że odwiezie gości wozem. W ciemności znów pojawił się jeździec, jednak tym razem był to Merry, który wyjechał im naprzeciw. Gdy hobbici odbili od brzegu na pomost wjechał  kolejny Nazgul, wydając mrożący krew w żyłach skowyt, wraz z innymi popędził w kierunku najbliższego mostu.
Zdając sobie sprawę, że nie mają wiele czasu postanowili opuścić Crickhollow następnego dnia rano. W domu pozostał jedynie Grubas Bolger, którego zadaniem było możliwie jak najdłuższej utrzymywać, że Frodo jest na miejscu. Niedługo po tym jak hobbici przeszli przez furtę w żywopłocie chroniącym Buckland, dom został zaatakowany przez upiory, jednak Bolger zdołał uciec i podnieść alarm.
Pozostali zagłębili się w Stary Las. Zdawało im się, że drzewa zmieniają swoje miejsce przez co szybko zabłądzili. Trafili do doliny rzeki Withylwindle, gdzie zostali zaczarowani przez starą wierzbę o spróchniałym sercu. Uwięziła ona Merrego i Pippina, jednak na pomoc przybył dziwaczny jegomość, w niebieskim kubraczku i żółtych butach. Kazał nazywać się Tomem Bombadilem i zaprosił hobbitów do swego domu. Użyczył im kucyków by mogli szybciej pokonać drogę do gościńca. Ci jednak pogubili się we mgle i zostali uwięzieni przez pradawne upiory Kurhanów. Znów zostali uratowani przez Bombadila, który aby mieć pewność, że dotrą na miejsce bezpiecznie odprowadził ich aż do gościńca skąd hobbici szybko dotarli do miasteczka Bree, zamieszkiwanego zarówno przez hobbitów jak i ludzi.
W gospodzie Pod Rozbrykanym Kucykiem nie zastali czarodzieja. Zastanawiając się co robić dalej nawiązali znajomość z tajemniczym strażnikiem z północy Obieżyświatem. Ponury człowiek nie podobał się hobbitom, lecz Frodo od razu poczuł do niego sympatię. Niedługo potem otrzymał od właściciela gospody list napisany przez Gandalfa, z którego dowiedzieli się, że strażnik jest jego bliskim przyjacielem. Prawdziwe imię strażnika brzmiało Aragorn, a był on wodzem Dunadeinów z północy i następcą królów Gondoru.
W Bree zakupili wychudzonego kuca, i spiesznie opuścili miasteczko kierując się na wschód, ku Rivendell. Po pokonaniu mokradeł natrafili na wielkie pustkowia, nad którymi górowało wysokie wzgórze, Wichrowy Czub, na którego szczycie znajdowały się ruiny dawnej wieży strażniczej Amon Sul. Uciekając przed Nazgulami podróżujący bezdrożami wędrowcy dostrzegli kulka błysków na Czubie. Gdy w końcu tam dotarli znaleźli kamień z wyrytym runicznym znakiem. Aragorn domyślił się, że to Gandalf dotarł tam przed nimi. Nocą zostali zaatakowani przez pięć upiorów. Gdy Frodo założył Pierścień, wódz Nazguli dźgnął go ostrzem Morgulu w ramię. Aragorn zdołał odgonić napastników, jednak w ranie hobbita pozostał odłamek, który przesuwając się w kierunku serca sprawiał, że Frodo przechodził na stronę cienia by stać się widmem jak Nazgule.
Z pomocą przybył im wysłany z Rivendell Glorfindel. Użyczył on Frodowi konia, na którym uciekł upiorom, które zostały porwane przez wielką fale, jaką na Brodzie Bruinem stworzyli Elrond wraz z Gandalfem.
Gdy Frodo pod opieką Elronda odzyskał siły zwołano wielką naradę, na której zjawili się przedstawiciele wszystkich plemion. Postanowiono, że Pierścień będzie niebezpieczny dla świata tak długo jak będzie istniał więc jedynym wyjściem jest jego zniszczenie w ogniu Góry Przeznaczenia, wznoszącej się w samym sercu kraju Saurona. 
Zadania podjął się Frodo a pomoc zadeklarowali Aragorn, Gandalf, syn namiestnika Gondoru Boromir, elf Legolas, krasnolud Gimli a także pozostali hobbici. W Rivendell Frodo spotkał Bilba, który zatrzymał się w Ostatnim Przyjaznym Domu. Otrzymał od niego mieczyk zwany Żądłem, który świecił błękitnym światłem, gdy w pobliżu znajdowali się wrogowie, a także kolczugę z Mithrilu.  Po dłuższym odpoczynku w domu Elronda wędrowcy wyruszyli w drogę. Planowali przeprawić się przez Caradhras, lecz nie byli w stanie przejść w potężnej śnieżycy. Widząc, że towarzyszom grozi zamarznięcie Frodo, któremu kazano zdecydować o drodze postanowił spróbować pokonać mrok dawnej krasnoludzkiej stolicy Morii. Niedługo potem stanęli przed wykutą w litej skale bramą z Ithildinu, stopu odbijającego jedynie blask księżyca. Gdy udało im się wypowiedzieć sekretne hasło i otworzyć przejście, Frodo został zaatakowany mackami poczwary z jeziora, Czatownika. Z pomocą towarzyszy udało mu się jednak wyswobodzić i schronić w Morii. Potwór zniszczył przejście, więc nie było już odwrotu.
W ciemnościach starając się nie zwrócić uwagi mieszkańców kopalni drużyna dążyła ku wyjściu. Po drodze natrafili na komnatę grobową Balina, krewniaka Gilmiego, który wraz z grupą współplemieńców pragnął odbić kopalnię z rak nieprzyjaciela.. Wyprawa zakończyła się jednak klęską. Gdy wszyscy odpoczywali, Pippin zainteresował się głęboką studnią. Cisnął w nią kamień, który spowodował potężne echo. Gdy pogłos ucichły usłyszeli dudnienie bębnów i tupot wielu nóg. Stoczyli bitwę, podczas której wielki dowódca orków ugodził Froda włócznią. Jego towarzysze byli pewni, że hobbit zginął, lecz ochroniła go kolczuga Bilba. Kontynuowali ucieczkę ku wyjściu gdy Legolas dostrzegł kolejne niebezpieczeństwo. Poczwarę zbudzoną przez krasnoludów, demona Balroga. Do walki z nim stanął Gandalf i strącił w otchłań Khazad – Dum, lecz potwór pociągnął czarodzieja za sobą.
Po stracie Gandalfa przywództwo przejął Aragorn, który poprowadził przyjaciół ku lasom Lothlorien. Władcy tej krainy Celeborn i Galadriela udzielili im pomocy i schronienia. Frodowi dane było również spojrzeć w magiczne zwierciadło, w którym zobaczył co się wydarzy jeżeli nie wykona swego zadania. Na pożegnanie każdy otrzymał od elfów podarek. Frodowi przekazano flakonik z blaskiem Earendila, który świecił w mroku, a Sam pudełko z nasionkiem i ziemią z Lorien.
Na łodziach drużyna płynęła Anduiną ku Wodogrzmotom Rauros, gdzie zdecydować mieli, czy skierują się do Mordoru, czy też przynajmniej na jakiś czas tak jak radził Boromir do Minas Thirith. Frodo w samotności zastanawiał się co uczynić. Wiedział, że musi iść ku Górze Przeznaczenia, nie chciał jednak narażać towarzyszy. Podczas rozmyślań natknął się na Boromira. Wojownik początkowo przyjaźnie, po raz kolejny przekonywał go do swoich racji. Słysząc odmowę uległ mocy Pierścienia i zaatakował Froda. Ten jednak z Pierścieniem na palcu zbiegł w stronę łodzi, gdzie spotkał Sama, z którym wyruszył w dalszą drogę. Gdy pozostali szukali go w lesie w okolicy pojawił się oddział orków wysłany przez Sarunana, aby pojmać powiernika Pierścienia. W ich ręce wpadli jednak Merry i Pippin, po tym jak w ich obronie poległ Boromir. Aragorn postanowił pozwolić Frodowi odejść i spieszyć z pomocą porwanym.
Hobbici próbowali bezskutecznie przejść na drugą stronę pasma zdradzieckich gór Emyn Muil. Błądząc na skałach odnalezieni zostali przez Golluma. Pojmali poczwarę, jednak lina spleciona w Lorien zadawała mu ból. Frodo ulitował się nad nim, a po przysiędze na Pierścień zaufał Gollumowi i nakazał wskazanie drogi do Mordoru. Wyprowadził ich z Emyn Muli wprost w Martwe Bagna. Sprawnie odnajdywał drogę wśród zdradliwych bajor, w których bez jego pomocy hobbici utknęliby. Tam pierwszy raz zobaczyli Nazgule na skrzydlatych wierzchowcach. Przed Czarną Bramą wędrowcy obserwowali niezdobyte mury warowni Saurona, a także przybycie ludzi z południa, którzy zasilili szeregi jego armii. Gollum pragnąc za wszelką cenę nie dopuścić by Pierścień wrócił do Saurona, nakłonił Froda by ten nie szedł dalej tą drogą, gdzie z pewnością zostałby schwytany. Opowiedział o innej ścieżce, którą odkrył. Pomimo sprzeciwów Sama, który nie ufał Gollumowi i w każdej chwili spodziewał się zdrady z jego strony, Frodo znów zaufał przewodnikowi i dał poprowadzić się na południe. Dotarli na skraj pięknej, lesistej krainy Ithilien należącej do Gondoru. Byli tam świadkami bitwy jaką rodacy Boromira wydali kolejnemu oddziałowi podążającemu ku Mordorowi.
Niewielkie ognisko, na którym Sam gotował posiłek dla Froda, złożony z podarowanych przez Golluma króliczków zwrócił uwagę ludzi. Otoczyli oni hobbitów myśląc, że to orkowie. Przewodził im Brat Boromira, Faramir. Uwierzył Frodowi chociaż wiedział, że ten nie mówi mu całej prawdy o swojej misji. Poprowadził ich ku kryjówce nieopodal wodospadów i jeziorka Heneth Annun. Hobbici zostali ugoszczeni i na moment zapomnieli o trudach drogi. Wieczorem podczas rozmowy z Faramirem, Sam niechcący zdradził co jest celem ich drogi. Frodo obawiał się, że kapitan Gondoru podobnie jak jego brat ulegnie mocy Pierścienia. Nie stało się tak, gdyż Faramir okazał się człowiekiem prawym i skromnym. Zdawał sobie sprawę, że dostarczenie Pierścienia do Gondoru w końcu dałoby mu nieco szacunku w oczach ojca, który faworyzował Boromira, jednak przezwyciężył pokusę. Na prośbę Froda oszczędził Golluma, którego pojmano podczas połowu ryb w Henneth Annun. Ostrzegł hobbitów jednak przed nieszczerością kryjącą się w oczach stwora. Nie wróżył również dobrze zamiarom hobbitów, którzy za radą Golluma mieli przejść doliną Minas Morgul. Było to dawne miasto Gondoru, jednak zdobyte przez wroga zostało skalane i zamieniona w trupie miast, siedzibę Nazguli. Nie potrafił jednak wskazać innej drogi do kraju wroga.
Frodo podążył więc za Gollumem. Po kilku dniach stanęli w pobliżu Martwego Grodu. Frodo odczuł potężniejszy niż do tą rozkaz Pierścienia, który pchał go miastu. Dzięki towarzyszom pokonał wolę Pierścienia i zszedł z głównej drogi, po której wkrótce przemaszerowała armia Saurona. Hobbici tymczasem pokonali długie i niebezpieczne schodu i stanęli przed tunelem, o którym mówił im Gollum, Niechętnie zagłębili się w cuchnący mrok. Jaskinia okazała się siedliskiem wielkiej pajęczycy  Szeloby. Gollum zdradził ich i wprowadził wprost ku poczwarze. Jednak Frodo miał flakonik z Lorien, którego blask skutecznie odstraszał pająka. Gdy Sam został zaskoczony przez Golluma, który zapragnął zemścić się za jego nieufność i docinki stracił Froda z oczu. Gdy uciekł napastnikowi i ruszył śladem swego pana odnalazł go na otwartej przestrzeni na wpół zawiniętego w kokon Szeloby. Żądłem zadał pajęczycy rany, które zmusiły ją do ucieczki. Frodo wyglądał na martwego i Sam czując, że musi to zrobić postanowił samotnie dokończyć misję. Zabrał Pierścień w chwili gdy na ścieżce pojawili się orkowie z wieży strzegącej tej drogi. Z ich rozmowy Sam dowiedział się, że działanie jadu Szeloby wkrótce przestanie działać i Frodo się ocknie. Bez wahania popędził za orkami, którzy powlekli jego pana do wieży. Na miejscu dwaj dowódcy pokłócili się o kolczugę Froda co doprowadziło do walki, w której zginęła niemal cała załoga. Pozostałych pokonał Sam, któremu wściekłość dodała sił. Uwolnił Froda i w orkowych przebraniach weszli do Mordoru.
Natrafili na moment wymarszu wojsk. Dowódca oddziału, który przechodził nieopodal wziął ich za orków i siłą popędził razem z innymi. Niedaleko doszło jednak do sporu między oddziałami, które wzajemnie blokowały sobie drogę. Korzystając z zamieszania hobbici zbiegli. Wędrowali suchą doliną Gorgoroth ku Górze Przeznaczenia. Frodo walcząc nie tylko ze zmęczeniem lecz także stale narastającą mocą Pierścienia nie był w stanie dokończyć wędrówki, więc Sam niósł go na własnych plecach.
W końcu znaleźli się u kresu, przy Szczelinach Zagłady, gdzie Sauron wykuł Pierścień. W decydującym momencie Frodo uległ mocy Pierścienia i postanowił zachować dla siebie. Zaatakował go Gollum, który odgryzł jego palec razem z Pierścieniem. W szaleńczym tańcu radości zrobił o krok za dużo i spadł w ogień niszcząc Pierścień i łamiąc tym samym moc Czarnego Pana.
Pośród morza ognia, które wypluła Orodruina hobbitów odnalazł Gandalf wraz z orłami. Gdy doszli do siebie spotkali się z towarzyszami i  wzięli udział w koronacji i zaślubinach Aragorna.
W końcu powrócili do Shire, gdzie musieli stoczyć walkę z bandytami pod wodzą Sarumana, który próbował przejąć władze w kraju hobbitów. Potem nastąpiły już lata spokoju. Przerywały je jedynie dni rocznicy zadania rany na Wichrowym Czubie. Frodo zawsze ciężko chorował tego dnia. Gdy ostatni statek odpływał z Szarej Przystani ku Nieśmiertelnym Krainom jedno miejsce przypadło Frodowi. Razem z Gandalfem i Bilbem opuścił Śródziemie. Sam ożenił się z Różą Cotton i przez wiele lat piastował urząd burmistrza Shire.

Frodo
Sam
Autor: Elenal Data: 14/03/2009

Wszelkie prawa do tego poradnika należą do administracji portalu i autora poradnika. Próby kopiowania bez zgody będą karane!